NUK DO TË HUMBAS PËRGJITHMONË

Poezi nga: Umberto Crocetti

Unë nuk do të të humbas përgjithmonë,
Unë do të kem një dhimbje të qetë për ty,
një përqafim të pazakontë, një ëndërr
që nuk mbaron kurrë.

Nuk do të të kërkoj mes hijeve,
do të mahnitem, në qoftëse se heshtja jote,
kur një jehonë e humbur
e kujtimit do të raportojë atë lojë
të buzëveve të tua.

Unë rri. Mbi kodrina gruri tashmë
i pjekur, vjedh dritën e diellit në perëndim,
Unë përkul kokën, pas shpatullave të mia pikon një dihatje.

Kthehem, sikur të kërkoj mungesën tënde,
Shikoj atë erë që të nxit veshët,
Shtyj hapin përpara dhe në gjoks
kumbon tingulli
i nyjës së këmbës tënde.